De Federale Nieuwjaarsontmoeting
Op donderdag 21 januari waren we samen in de Sint-Janskerk te Rollegem-Kapelle voor de federale Nieuwjaarsontmoeting. Het is een deugddoende avond geweest en zoals altijd hadden de afwezigen weer eens ongelijk… Het beklijvende verhaal van de heilige Damiaan – gebracht door Mieke Felix – blijft nazinderen. Ja, Damiaan mag ons verder blijven inspireren. Van hem mogen we leren om met een zekere koppigheid ons kerkenwerk verder te zetten, bezield vanuit Jezus’ Goede Boodschap. Zo is ‘kerk-zijn’ altijd opnieuw nieuw beginnen…
‘Steeds begint de kerk opnieuw’
is de titel van een boekje.
Al zou het een oud boekje zijn,
de titel geeft iets oorspronkelijks aan;
iets wat altijd doorgaat
en zich steeds vernieuwt.
Met zo’n kerk kan natuurlijk
niet een kathedraal bedoeld worden.
Die restaureer je hooguit
en bewaar je als een heilige plek.
Als de kerk steeds opnieuw begint
moet dat iets van mensen onderling zijn,
die bezield door de Geest
telkens ‘heilige plaatsen’ maken
in parochies, in groepen,
buurten of wijken, op die momenten
waarop zij uitdrukking geven
aan wat in hen leeft.
Dan gaat het over een kerk
die er weliswaar is,
maar die ook voortdurend
ter plekke gemaakt moet worden.
(Bruggeman en Zuidberg, ‘In het spoor van de barmhartige’ 1994)
Die avond werd ook dank gezegd voor het vele vrijwilligerswerk dat gebeurt binnen onze federatie. En dit dank zij mensen die onze gemeenschap een warm hart toedragen. Ook Frans Clarysse werd bedankt voor zijn jarenlange inzet en zorg voor de Sint-Janskerk, en André Windels werd bedankt voor zijn dienstbare inzet in de federatie gedurende de ‘pastoor-loze’ tijd in de federatie.
Dank zij de inzet van bereidwillige handen konden we ook genieten van een heerlijk samenzijn bij een natje en een droogje. Het Damiaanbier vloeide heerlijk en de broodjes smaakten… Dank je wel aan iedereen en laten we maar samen verder dromen van een levengevende gemeenschap, een gemeenschap met een warm hart…
Deze nacht had ik een droom.
Een droom van een federatie, waarin
mensen elkaar echt willen ontmoeten
en een deel van hun levensweg
samen willen gaan.
Het was een federatie
waarin het woordje ‘moeten’
vervangen was door ‘mogen’.
Waar eigenbelang nooit de voorkeur kreeg
op de belangen van de gemeenschap.
Het was een federatie
waarin het woordje ‘God’ tastbaar was
in kleine opvallende daden van mensen
die elkaar echt probeerden te beminnen.
Het was een federatie
waar hartelijkheid voelbaar was, omdat
eenieder zich verantwoordelijk wist,
elk met zijn of haar eigen inbreng.
Als één grote familie rond dezelfde Jezus.
Toen werd ik wakker en besloot:
aan die droom wil ik meewerken!
Nogmaals aan iedereen veel vreugde en zegen toegewenst in het nieuwe jaar.
Hier vind je foto’s van het gebeuren.